Perifere neuropathie – Klachten over het OV? Niet dragen maar klagen!

klachten ov neuropathieErgernissen over het OV, wie kent ze niet? Vertragingen; onbeschofte chauffeurs; bussen die nét voor je neus wegrijden. We maken het allemaal wel eens mee. En erover klagen bij de vervoerder is water naar de zee dragen. Toch?

Gisteren overkwam het me tot twee keer toe: de buschauffeur weigerde de rolstoelplank uit te rollen. Eerst bij de bushalte aan het Amsterdamse Buikslotermeerplein en later die dag op Amsterdam CS.

Voor degenen die niet weten wat een rolstoelplank is: het is een oprijplaat waarmee je de afstand tussen stoep en bus soepeltjes kunt overbruggen.

OV voor iedereen

De eerste chauffeur gaf als reden op dat hij ‘niet eens wist of het ding het deed’. En de tweede chauffeur meldde doodleuk dat het uitrollen van de plank teveel tijd zou kosten. Dit terwijl hij slechts een knop hoeft in te drukken om de plank uit te schuiven. En even later weer in te trekken. Maar inderdaad, dat kost een minuut of wat.

Nu heb ik het geluk dat ik, zoals de meeste mensen met neuropathie, uit mijn rolstoel kan komen als dat nodig is. En bovendien reis ik in het OV bijna altijd samen met manlief. Maar daar gaat het niet om.

Waar het wél om gaat is dat een rolstoel an sich geen belemmering moet zijn om gebruik te maken van het OV. Per slot van rekening praten we over Openbaar Vervoer. En dan erbij: die planken zijn er niet voor niets.

Uitschuiven rolstoelplank gunstrolstoel openbaar vervoer neuropathie

Ik ben er het type niet naar om met chauffeurs in discussie te gaan ten overstaan van een volle bus. Maar twitteren naar het Amsterdamse Gemeentelijk Vervoersbedrijf (GVB)? Dat kan ik als de beste. In no time verscheen mijn tweet op het scherm van GVB Klantenservice. Én op mijn eigen tijdlijn, omdat het lekker mekkert als je je op voorhand verzekerd weet van medestanders.

Direct de volgende dag al, werd ik gebeld door een medewerkster van het GVB. Ze draaide niet om de hete brei heen. Doordat de meeste bushaltes inmiddels rolstoelvriendelijk zijn, blijkt het uitklappen van de rolstoelplank niet langer een plicht van de vervoerder. Integendeel: het is verworden tot een gunst die de chauffeur naar eigen inzicht kan verlenen. Of niet natuurlijk.

Utopische oplossingrolstoel openbaar vervoer neuropathie

Ik wierp tegen dat ik zonder rolstoelplank geen gebruik kan maken van twee belangrijke bushaltes in Amsterdam. En wat bleek? Er lag zowaar reeds een actieplan klaar. Het kwam erop neer dat de dame van het GVB haar lijnmanager zou adviseren om bushalte Buikslotermeerplein zo snel mogelijk rolstoelvriendelijk te maken.

Op zich een mooi aanbod, maar het leek me een utopische oplossing. Allereerst ben je minimaal een jaar of wat verder voordat zo’n bushalte is aangepast. En ten tweede lost een dergelijke maatregel mijn probleem met het OV slechts ten dele op.

Om met rolstoel de bus in te kunnen rijden, is namelijk noodzakelijk dat de bus pal tegen de stoep wordt geparkeerd. En dát zit er dikwijls nou net niet in; een bus is immers geen tram. Daardoor moet je in een rolstoel  verrekte goed oppassen om niet met je voorwieltjes in de ruimte tussen stoep en bus te kukelen. In veel gevallen blijft een rolstoelplank voor mij dus noodzakelijk.

Bijzonder blij

De GVB-medewerkster overlegde kort met haar leidinggevende over mijn bezwaren. Wat volgde was een voorstel dat me bijzonder blij maakte. Ze vertelde me dat de chauffeurs zal worden gevraagd om op de halte Buikslotermeerplein standaard de rolstoelplank uit te schuiven voor mensen in een rolstoel.

Binnen vijf werkdagen – en in ieder geval binnen veertien dagen – zal één en ander gerealiseerd zijn. “Nieuw contact hierover is niet nodig”, aldus de dame van het GVB, “U merkt het vanzelf.’ En daar had ze natuurlijk een punt. We spraken af dat ik opnieuw van me zal laten horen als er na een maand onvoldoende is verbeterd.

Bos bloemen van de maandrolstoel gvb neuropathie

Na eerder al uitstekend geholpen te zijn door ambtenaren van diverse gemeentelijke diensten, ben ik er zeker van: niet dragen, maar klagen is het devies. Een klacht/bezwaar indienen heeft wel degelijk zin – mits neergelegd bij bij de juiste persoon of instantie.

Twitteren en klagen tegen je vrienden mag opluchten; uiteindelijk lost het niets op. En dat ik vergeten ben te vragen of de ‘rolstoelplank-service’ uitgebreid kan worden naar álle bushaltes? Tja, dat is mijn eigen stomme fout.

Het bos bloemen van de maand gaat wat mij betreft dus naar het GVB. Wel wil ik er nog een klein kaartje aanhangen met het verzoek de rolstoelplanken regelmatig te checken op mankementen. Want ook al deugen de chauffeurs en hun werkinstructies, tegen een haperende rolstoelplank is geen kruid gewassen.

Getagd , , , , . Bladwijzer de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *